Volgende maand word ik 26. 26 en nog single, is dat een ramp? Ik zou denken van niet, aangezien ik vast niet de enige ben. En ik zou het mij niet zo aantrekken als ik niet zo graag kindjes wilde. En zo begin ik al te tellen, zoals Rachel in friends wanneer zij 30 wordt. Als je iemand ontmoet, duurt het toch twee jaar (ik zeg maar wat) voor je gaat trouwen (ja, ik ben traditioneel) en dan ga je proberen voor kindjes en dat kan evengoed nog twee jaar duren. Tegen dan ben ik al 30 voor het eerste kind eraan komt. En dat is inderdaad de leeftijd dat ik graag aan kindjes zou willen beginnen. Moet ik die leeftijd dan naar 35 verschuiven? Ooit wilde ik voor mijn 25e kindjes. :-) Ben nu ergens wel blij dat ik er nog geen heb, maar ik voel mij er nu wel klaar voor, klaarder dan ooit.
Ik weet, mannen gaan sowieso lopen van vrouwen die op deze manier tellen, daarom dat ik dit nu even bij mezelf bedenk.
"Je moet niet zo tellen, wat komt, komt wel..." of "Het komt wanneer je het het minst verwacht..." zijn allemaal goedbedoelde commentaren van mensen die al een tijd een vaste partner hebben. "Zwijg, ge weet er niks van!" denk ik dan, maar ik zeg niks, want ik ben een lief en sympathiek meisje (eh, vrouw...). Al valt het mij op dat het mij steeds moeilijker valt om niet geërgerd te reageren.
26... Toen ik enkele weken geleden het kasteel van Versailles wilde bezoeken had ik haast ruzie met de ticketcontroleur omdat ze zei dat ik al 26 was. (Je mocht gratis binnen onder 26.) "Kijk maar, je bent van 1983!" Waarop ik zei dat ik nog moest verjaren en dat ik dus nog steeds onder 26 was. (Even terzijde, ik had het niet erg gevonden om alsnog te betalen, WEL om weer aan te schuiven aan die ellelange rij.) Ik mocht uiteindelijk binnen. Maar het is toch alweer een bijzondere leeftijd. Officieel is je jeugd dan gedaan, geen gopass meer, geen korting meer op culturele activiteiten...
MOET ik nu een appartement kopen? MOET ik nu een auto kopen? MOET ik nu gaan samenwonen? MOET ik nu vast werk hebben?
Ik heb al die dingen niet en die druk van de samenleving weegt toch meer dan ik ooit zou willen toegeven...